Het ongehoorde geluid (brief van de dag)

Het ongehoorde geluid

Arnold Karskens heeft gelijk. Er is een geluid in Nederland dat ‘ongehoord’ is (in de zeldzame betekenis van ‘wordt niet naar geluisterd’). Dat is echter niet zijn geluid of dat van Thierry Baudet. Die zijn waarschijnlijk met afstand de meest gehoorde van alle diverse geluiden die Nederland rijk is. Welk geluid dan wel? Vorige week (26-11-2019) was er een conferentie in het Vredespaleis, georganiseerd door de Nederlandse Vereniging voor Medische Polemologie-Artsen voor vrede (zie: nvmp.org) over de dreiging en medisch-humanitaire gevolgen van een bedoelde of onbedoelde kernoorlog; een dreiging die volgens experts (de waarschijnlijk minst gehoorde Nederlandse bevolkingsgroep tegenwoordig) niet meer zo groot is geweest sinds de Cubacrisis van 1962. Onder de sprekers van dat congres (dat werd geopend door Piet-Hein Donner namens het Vredespaleis en minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok, en dus moeilijk als een links-grachtengordel onderonsje kan worden weggezet) waren de hoogste vertegenwoordigers van twee organisaties die de Nobelprijs voor de Vrede hebben gewonnen (ICAN, 2017, en IPPNW, 1985) (respectievelijk Beatrice Fihn en Ira Helfand), de voorzitter van de door Nelson Mandela opgerichte The Elders en voormalig VN-High Commissioner for Human Rights (Mary Robinson), alsmede de onder-secretarisgeneraal van de VN en VN-High Representative for Disarmament Affairs (Izumi Nakamitsu). Behalve dat vrijwel geen enkele krant het nodig achtte iemand erheen te sturen, heeft het, op het Nederlands Dagblad na, ook niet de kolommen van een der bladen gehaald. De dreiging van de ondergang van de wereld, anders dan door klimaatverandering, is hét niet-gehoorde geluid van Nederland en dat is waarlijk ongehoord, in alle negatieve betekenissen van dat woord.

 

Leo van Bergen

Vicevoorzitter NVMP-Artsen voor vrede