Mijn naam is Hans van Iterson , sinds 1989 werkzaam bij het Bureau van de NVMP . Ik kwam er als dienstweigeraar (inmiddels een uitgestorven soort) met de bedoeling na 18 maanden weer te vertrekken. Inmiddels ben ik alweer meer dan 15 jaar actief binnen de vereniging en ik moet zeggen het vormt nog steeds een uitdaging. Niet dat de NVMP een vereniging is die bij voorkeur bruist van de activiteiten maar wel een club met een heel eigen identiteit. Als niet-medicus heb ik vanuit een zekere afstand altijd met de nodige bewondering gekeken naar 'die eigenzinnige artsen die zich zorgen maken over oorlog en geweld'. Voorzitters die tot diep in de nacht bezig zijn met NVMP-zaken......... voor een buitenstaander roept het verbazing op maar het dwingt ook respect af. Reeds in 1985 verdiende onze toen nog jonge moederorganisatie IPPNW de Nobelprijs voor Vrede. Dat is een mijlpaal die er ook nu nog voor zorgt dat ik me bevoorrecht voel voor een organisatie als de NVMP te werken. Lees maar eens het stuk '30 jaar NVMP', een overzicht van wat er in de 30 jaar van ons bestaan allemaal is gebeurd, dat maakt duidelijk wat ik bedoel.

Hans van Iterson