Tentoonstelling Hiroshima en Nagasaki waarschuwing voor de toekomst
Burgemeesters van Haersma Buma (Leidschendam-Voorburg) en Akiba (Hiroshima) bekijken de tentoonstelling.
45 PANELEN (klik erop voor grotere afbeelding)
De lichtgewicht-panelen hebben
een formaat van 50 (b) x 70 (h) cm. Aan de achterzijde zijn ze voorzien van een
ijzerdraadje zodat ze als een schilderij kunnen worden opgehangen. De
Tentoonstelling is, tegen geringe kosten, voor uitleen beschikbaar. Stuur
daarvoor een mailtje naar hviterson@nvmp.org
waarna afspraken gemaakt kunnen worden over aantal panelen (in de regel een
twintigtal) en uitleenperiode.
1. Oproep
Het is nog niet te laat
roep je werkelijke kracht
tevoorschijn.
Het is nog niet te laat om de tranen te drogen
van hen die vrede wensen.
2. Atoom koepel monument,
Hirochima.
foto's: Toyukai
3. De beschadigde engel van de kathedraal Symbool van de anti
kernwapenbeweging
foto: Haruo Kurosaki
4. De enige overgeblevene
De Sovjet-Unie hield in
totaal 467 proeven met kernwapens in Semipalatinsk, zonder informatie te geven over de gevaren.
Alleen toen de eerste H-bomproef
gehouden werd in 1949, moesten de mensen uit het gebied evacueren.
42 mannen in het dorp Kainar werden verzocht om te blijven met als
gevolg dat ze blootgesteld werden aan de "fall-out". Veertig van hen
zijn kort daarna overleden, één pleegde zelfmoord. Eleogaze, die het heeft
overleefd kreeg ontstekingen aan de lever en overleed na 8 jaar.
5. Kinderen die met dodelijke
as speelden
Na de kernproef viel wit
poeder, dat aan sneeuw deed denken, op de grond. Kinderen speelden er mee. Na enkele dagen begon hun haar uit te vallen en ontstonden er
ontstekingen, die alsmaar erger werden.
6.
De brandweerman
Als marineman nam ik in 1946
deel aan de proeven op het atol Bikini.
Een maand na de proef kreeg
ik "Lymfoma" in beide benen .
Een jaar later verloor ik mijn rechter been.Vier jaar later kreeg ik het ook in mijn armen en mijn linker arm moest worden afgezet. Er zijn honderdduizenden "atoomsoldaten" zoals ik.
7. Ik kan niet sterven
Ik deed alles om te
overleven. Ik heb rauwe slangen en
kikkers gegeten.
De mensen willen geen "hibakusha" (atoom slachtoffer) in dienst hebben.
De atoombom leeft in mijn
lichaam in de vorm van kanker. De enige manier om dood te gaan is
door mijn eigen leven te nemen, maar dat zal ik niet doen
zonder de atoombom met me mee te nemen.
8. De Bominslag
Er was een verblindende
flits, alles om me heen werd volslagen wit.
Meteen daarop reikte een grote kolom vlammen tot hoog in de lucht en ontpofte als een vulkanische uitbarsting.
Het was een schouwspel dat met geen woorden kan worden omschreven.
Op het moment van de explosie ontwikkelde de vuurbol een luchtdruk tienduizenden maal sterker dan normaal, en de temperatuur bereikte een hoogte van miljoenen graden. In tien minuten waren twee steden en ontelbare levens verdwenen.
9. Een zee van vlammen
Een verblindende flits, ik kon geen hand voor de ogen zien.
Was het rook of stof? Het gebeurde allemaal zo
plotseling.
Hirochima werd verzwolgen in een zee van vlammen.
Degenen die brandwonden
kregen, renden huilend van pijn in de rondte.
10.
De lens onbruikbaar door
tranen
Ik kwam terug bij de Miyuki
brug, maar ik kon de sluiter van
mijn camera niet dichtklappen. Zwak gehuil vroeg om hulp en water. Een kind klemde zich vast aan
zijn dode moeder en een vrouw die haar dode baby in de armen hield
gilde vreselijk.
Er was niets behalve de hel. Het beeld dat ik door de sluiter had gezien verdween, terwijl de tranen
langs mijn gezicht stroomden.
11. De hel
Losse huid hing als zeewier
aan hun armen. Rood vlees blootsgesteld aan straling Mensen waggelden met wezenloze ogen,
hun armen uitgestrekt als
geesten. Plotseling vielen ze struikelend over iets om nooit weer op te staan.
12.
Mijn moeders stem laat ik
achter als ik vlucht
bedolven onder het puin. Haar gezicht was bedekt met bloed.Ik kon haar niet wegtrekken.
Toen kwam het vuur dichterbij. Ik rende weg, terwijl ik wilde blijven.
13. Zwarte regen
Omdat mijn neef in het
souterrain van de bank was, had hij geen verwondingen.
Hij liep 's avonds door de zwarte regen naar huis, verheugd over de veilige
hereniging met zijn gezin.
Iedereen zei "Jullie
hebben geluk gehad". Een maand later kreeg hij hoge koorts,
zijn haar viel uit, hij kreeg vlekken over zijn hele lichaam en stierf.Hij liet een vrouw en een baby achter.
14. " Dood mij "
In de straten van Nagasaki
bezorgde een zestienjarige
telegrammen met de fiets. De jongen werd door de explosie
tegen de grond gesmeten. Zijn hele rug werd verbrand.
Toen hij met vreselijke pijn
naar het ziekenhuis
werd gedragen schreeuwde hij
telkens en telkens weer "Dood mij, dood mij".
15. De rivier
De mensen sprongen in de rivier. De meesten bleken naakt te zijn. Sommigen kreunden van pijn,
anderen vroegen om water, weer anderen huilden slechts of gilden. Maar heel wat waren dood.
Als je het schouwspel niet
zelf hebt gezien, kun je je de verschrikkingen en de wanhoop niet voorstellen.
16. op zoek naar water
Er waren vele mensen gewond,
en duizenden lagen bedolven
onder het puin van hun ingestorte huizen.
Er lagen drie of vier lijken
van mensen die op zoek waren naar water in de watertank. Er dreef iets olieachtigs op het water.
Had ik er maar niet van gedronken.
17.
met uitgestrekte handen
Overal in het ziekenhuis
lagen lijken, zelfs op de buitentrappen. Ik besefte dat de dood hen
had verrast,
terwijl ze hoopvol de handen
uitstrekten naar een langs lopende arts. Ik kon hun zielen vol leedwezen voelen branden
als een ondraaglijke
zomerhitte.
18.
De ontploffing
Bij een jongen kwamen de
hersens uit zijn verbrijzelde hoofd. Een verbrande moeder met kind,
hun ontbijt nog in de mond. Een verbrand paard voor een
wagen. Een hond met verbrijzelde poten.
Een zieke man was samen met zijn matras door de luchtdruk naar de rivier geblazen. En daar vond hij de dood.
